عشرت كشيم ورنه به حسرت كشندمان       ...............          روزي كه ازين جهان به جهان دگر شويم

۱۳۹۵ دی ۲۰, دوشنبه

ناگه اجل از كمين برآيد ك " منـــم"

همیشه که همه حرفها فقط نباید جنبه اطلاع رسانی داشته باشند. میشه برسی خونه و  کامپیوتر رو روشن کنی و خبر رو بخونی که «#هاشمی رفسنجانی» بستری شد و محمد هاشمی گفته حالش خوب است. تو زیر لب بگویی که طبیعی است و خدا رو شکر که بخیر گذشته. چند دقیقه بعد دلت شور بزند و دوباره بخوانی که حالش خوب نیست و احیای قلبی ادامه دارد و ... تو بگویی «واااای» . بعد منجمد بمانی روبه روی مانیتور و فقط صفحه را رفرش کنی و پنج دقیقه بعد، تیتر بزنند که تمام. همین
راست میگویند ما عادت کرده بودیم که هاشمی همیشه باشد. هاشمی بماند برای روزهای سخت. روزهایی که دیوانگان در جهان بیرون بتازند. روزهایی که خانه خالی باشد و ... بر مبنای یک پیش فرض نامعلوم، قرار بوده همیشه باشد و حالا هرچه قدر هم که همه مبهوت باشند، باید باور کرد که ظاهرا قطار انقلاب درحال پیاده کردن نیروهای قدیمی خود است و این به تنهایی ترسناک است. تأویل بیشتر هم نیاز ندارد.

پی نوشت 1: از بیرون انداخته شدن از مجلس شورا توسط مردم تهران تا بازگشت به مجلس خبرگان، آنهم با رأی اول مردم همان تهران و با کلی عزت و جلال، راهی طولانی ... اما شدنی بود. و لابد پیش خدا آن قدر آبرو داشته که عزتش را پس بگیرد و بعد برود.

پی نوشت 2: اینکه کلی آدم، فارغ از تفاوت در دغدغه های سیاسی، در بهت و ترس فرو بروند، میتونه نشان از این باشه که تعداد آدمهای خیلی بیشتری ، نگران آینده کشورشون هستند. یک نگرانی خالص و بی تعصب

هیچ نظری موجود نیست: